Yashli bir choban surusunu oratmaq uchun yaylaga chixarmish, tepeye yaxin bir yerde bir alma agacinin altinda dinceler ve eger movsumdurse, onunla danisharaq: “Menim gozel acagim. Bu qocanin almasini verersenmi?” ve alma dusherdi yere o da yeyerdi. Bu agaci bir vaxtlar qocanin ozu ekmish, destemaz aldigi su ile sulamishdi. Alma agaci az bir muddetde boyumush ve bar vermeye bashlamishdi. Amma choban chox qocalmish ve beli bukulmushdu. Agac ise ucalmish ve daha chox bar verirdi. Qoca hemisheki qaydada agacdan almani ister, alma agacdan yere dusher ve o da yeyerdi.
Hemisheki kimi qoca namazini qilir. Agaca yaxinlashir ve deyir. Menim gozel agacim. Bu qocanin alma payini verersenmi? Amma agac nedense ona alma vermir. Qoca yene de deyir. Menim gozel agacim. Bu qocanin alma payini verersenmi? Amma agac yene de alma vermir. Qoca gozu yashli qoyunlarini ile birlikde kende qayidir. Mescidin yanindan kechende azan seni eshidir. Yeniden dogulmish kimi hiss edir ozunu. Agacin yanina qayidir ve onu berk-berk qucaqlayir, ushaq kimi aglayirdi. Sanki bir shey xatirlamishdi. Agaca: “Menim gozel agacim. Bu unutqan qocani uzmeden evvel niye demedin ki, bu gun Ramazanin ilk gunudur?”